Terra Cacti vrijwilligers bij Nederland Vertaalt (zaterdagochtend om half 7)

Terra Cacti was vrijwilliger bij Nederland Vertaalt. Het thema was poëzie. Leuk om een bijdrage te kunnen leveren. De reden dat we die bericht erover typen is omdat we ervoor zaterdagochtend om half zeven op moesten. Dat willen we graag niet onopgemerkt laten.

 Nog een keer (als je het misschien niet goed hebt gelezen):

Zaterdagochtend.

Om.

Half.

Zeven.

Op.

Goed, klassiek geval van eerst opgeven en dan pas de instructies lezen. Zo enthousiast waren we om een dagje bij te springen. Ach, ach. Het was voor een goed doel, de vertalers in Nederland met elkaar laten discussiëren over het meervoud van het woord hoop, bijvoorbeeld. Of de dichterlijke vrijheid die een vertaler mag nemen bij het vertalen van een gedicht.

En we hebben Kader Abdollah gezien. Sterker nog, we hebben zijn kaartje mogen scheuren (of nou ja, we mochten zijn kaartje niet scheuren want die had hij niet uitgeprint, maar Kader vergeef je dat onmiddellijk). En Spinvis, die de dag afsloot met een liedje. En een knappe man, een vertaler Frans, die verdacht goed wegkwam met zijn leren broek en zijn paardrijlaarzen.

We hebben genoten van het enthousiasme van de vertalers en de organisatie. Dus het was het wel waard, om half zeven op. Maar we hopen wel dat je dit bericht gelezen hebt en dat je hebt onthouden dat wij, Terra Cacti, met hart voor de Nederlandsche Taal en de Natie en de Uitdraging van de Nederlandsche Taal en deze vertaling daarvan, om half zeven uit ons nest waren op zaterdagochtend. En Lotte Brassem, gegijzeld door Jennifer, ook.